Yvonne

Het zou een prachtige dag worden die 12e April 2013. Het werd het einde van ons gezinsleven, het einde van de zorg voor ruim 100 kinderen per maand, het einde van de Stichting Vrienden van Tom, het einde van Onzichtbaar Anders en het einde van de rest van ons leven.

’s Morgens rond 11 uur werd ik klem gereden door 3 auto’s en binnen 5 minuten werd me verteld dat ik gearresteerd werd op verdenking van PGB fraude. Ruim 30 agenten met kogelvrije vesten aan en bewapend kwamen dat klusje, mijn arrestatie, wel even klaren. Die dag verviel mijn naam en kreeg ik een nummer: 8645732. Ik was niet langer een hard werkende burger, ik was een crimineel, een fraudeur.

Een crimineel heeft een strafadvocaat nodig. Die advocaat mag je zelf kiezen en anders wijst de staat je er 1 toe. Marjolein kende ik en ook was ik al een tijdje op de hoogte van het onderzoek wat tegen me liep. Ik had me zelfs al gemeld ivm vakantie en huwelijk in Turkije maar, zo werd me verzekerd door politie en ministerie, er was niets aan de hand ik kon gewoon gaan.

In shock zat ik naast mijn dochter op de bank en het enige wat ik kon bedenken en uitbrengen was: ik wil Marjolein bellen. Dat is ook gebeurd en Marjolein kwam het weekend naar het politiebureau in Zwolle om me te zien. Ik kan me daar zelf niets meer van herinneren. Het enige wat ik me nog van dat bureau herinner is dat ik verhoord werd door de FIOD en iemand van VWS en dat ze op zeker moment begonnen te juichen. Blijkbaar had ik “bekend” al had ik geen idee wat dat dan precies was. Dat bleek later. Ik had tijdens het verhoor gezegd dat ik had geschoven met PGB gelden. Iets waar ik toestemming voor had van het Zorgkantoor en de voogden van BJZ. Deze mochten tijdens mijn proces niet getuigen.

Er is veel gebeurd. Ik heb 6 maanden in voorarrest gezeten in het HvB. Mocht daarna naar huis en op de dag van de uitspraak van de rechtzaak, 18 April 2014, werd ik direct weer in hechtenis genomen.

Al die tijd was Marjolein de enige stabiele factor in mijn leven. Trouw kwam ze elke week naar de PI en deed ze van alles om het leven van de kinderen en mij makkelijker te maken. Kon ze niet zelf komen dan kwam er een collega omdat ze wist dat dat uurtje spreekkamer per week me op de been zou houden. Ze werd boos toen ik in paniek mezelf beschadigde, ze was oprecht blij bij alle kleine lichtpuntjes van de kinderen en mij en ze huilde met me mee als ik kapot ging van al dat verdriet, machteloosheid en woede die in me zat. Marjolein was mijn strafadvocate maar meer dan advocate was ze vooral mens, een warm mens.

Ik ben veroordeeld. Schuldig bevonden voor 5 aanklachten. Ik heb mijn HB ingetrokken. Op dat moment was dat het meest verstandige. Zowel de kinderen als ik gingen eraan onderdoor en door het HB in te trekken was er zicht op vrijlating. Ik ben vervroegd vrij gekomen op 11-11-2014. Momenteel zijn we druk bezig met een art.12 procedure en herziening.

Ik ben “vrij”. Mijn straf is voorbij maar door de ernstige vorm van PTSS die ik heb zullen de nachtmerries, de paniekaanvallen en de flashbacks aanhouden elke keer dat ik met deze periode in ons leven geconfronteerd wordt. Marjolein is 1 van de mensen door wie ik er uberhaupt nog ben. En op de momenten dat ik geniet van het leven denk ik ook altijd even terug aan die bijzondere, warme, met haar op haar tanden (dat dan weer wel) lieve Marjolein…mijn advocate!

Mijn volledige verhaal is te vinden op: www.brinkerink.wordpress.com

Yvonne Brinkerink

Heb je nog vragen? Neem vrijblijvend contact met mij op.